با حدف میدان مغناطیسی فرایندهای سلولی‌ای که منجر به پیری می‌شوند کاهش می‌یابند، اما ممکن است عملکرد حرکتی دچار تغییرات منفی شود.
به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و براساس گزارش دیجیاتو، میدان مغناطیسی زمین همواره از میان هر سلول زنده‌ای عبور می‌کند، اما زیست‌شناسان چیز زیادی درباره نیاز ارگانیسم‌ها به این شرایط نمی‌دانند. به‌تازگی دانشمندان دانشگاه ناتینگهام در یک آزمایش روی مگس سرکه میدان مغناطیسی را حذف کردند و دریافتند که سرعت پیری آن‌ها کاهش یافت؛ هرچند سلول‌های این جانوران به‌طرزی متفاوت انرژی تولید می‌کردند و نحوه حرکت‌شان نیز تغییر کرد.
آثار حذف میدان مغناطیسی روی میتوکندری متمرکز بود؛ ساختارهای کوچکی که اکثر انرژی مورد نیاز سلول را تولید می‌کنند. پژوهشگران دریافتند که واکنش مگس‌ها به حذف میدان مغناطیسی به این ساختار بستگی داشت. با انجام این آزمایش، برخی از جنبه‌های زندگی آن‌ها تقویت و برخی دیگر ضعیف می‌شد.
حذف میدان مغناطیسی سرعت پیری را کم می‌کند اما هزینه‌هایی دارد
پژوهشگران از یک سیستم حفاظتی برای نزدیک کردن میدان مغناطیسی به صفر استفاده کردند. آن‌ها یک گروه مگس‌های سالم را با یک گروه مگس دچار نقص در ژن Pink1 مقایسه کردند. این ژن با بروز زودهنگام بیماری پارکینسون در انسان‌ها مرتبط است.
مگس‌های Pink1 در حفاظ مغناطیسی ۲۰ درصد طولانی‌تر زنده ماندند، اما عملکرد فیزیکی آن‌ها تحلیل رفت. مگس‌های سالم حرکات بهبودیافته اما با تغییر در مدت‌زمانی که سلامت داشتند نشان دادند. نتایج نشان می‌دهد که واکنش حیوان به قدرت میدان مغناطیسی به وضعیت متابولیک آن بستگی دارد. طول عمر بیشتر و عملکرد فیزیکی بهتر لزوماً با یکدیگر همراه نیستند.
برای بررسی آن‌چه درون سلول‌ها رخ می‌داد، پژوهشگران از اندازه‌گیری‌های با قدرت تفکیک بالا از تنفس میتوکندریایی استفاده کردند؛ فرایندی که میتوکندری از اکسیژن برای تولید انرژی استفاده می‌کند. آن‌ها همچنین از سنسورهای حساس کوانتمی که در یافتن نقص‌های ریز الماس‌ها کاربرد دارند استفاده کردند تا تغییرات مرتبط با فعالیت میتوکندریایی را تشخیص دهند.
کاهش میدان مغناطیسی، متابولیسم انرژی میتوکندریایی را تغییر داد. سطح سوپراکسید نیز تغییر کرد؛ یک مولکول بسیار واکنش‌پذیر که در میتوکندری تولید می‌شود. این اندازه‌گیری‌ها نشان می‌داد که تغییرات در حرکت مگس‌ها و طول عمر آن‌ها به تغییرات در فرایندهای سلولی‌ای که انرژی تولید می‌کنند ربط داشت. آن‌ها همچنین نشان می‌دهند که نمی‌توان تأثیرات حذف میدان مغناطیسی را سراسر مفید یا مضر توصیف کرد.
پژوهش‌های گذشته درباره آثار زیستی میدان مغناطیسی اغلب روی این متمرکز بوده‌اند که حیوانات مهاجر چگونه میدان مغناطیسی را احساس می‌کنند، یا سفر فضایی چه تأثیراتی روی انسان‌ها دارد.
یافته‌های جدید نشان می‌دهند که شاید میدان مغناطیسی زمین یک بخش مهم از محیطی هستند که سلول‌های ما در آن فرگشت یافته‌اند و عمل می‌کنند. استفاده از میدان‌های مغناطیسی احتمالاً روی عملکرد میتوکندریایی و در نتیجه روی سرعت پیری تأثیرگذار است.
این ارتباط نشان می‌دهد که پنجره تازه‌ای برای پژوهش‌های زیستی وجود دارد. برای مثال، بیماری زوال اعصاب ممکن است ارتباطی کشف‌نشده با میدان مغناطیسی زمین داشته باشد. پژوهش‌های بیشتر می‌توانند به شناخت ما درباره این بیماری‌ها عمق بیشتری بدهند و شاید روش‌های نوینی برای درمان به‌ارمغان بیاورند.
۲۲۷۲۲۷
