رئیسجمهور آمریکا با ارتکاب جنایتهای جنگی ناشی از جنگطلبی و غارتگری در نقاط مختلف جهان به نوعی یک سلاح کشتار جمعی تکنفره است.
با شروع مجدد تجاوز نظامی آمریکا به ایران، مشخص است که ترامپ به یک رسوایی بی حد و حصر کشیده شده که جهان را به یک باتلاق اقتصادی سوق میدهد.
دونالد ترامپ، سست و بی رمق، در ایران گم شده و قادر به یافتن راهی برای خروج از جنگ فاجعهباری که آغاز کرده نیست؛ بار دیگر، ارتش آمریکا در حال هدف قرار دادن ایران و بهطور فزایندهای زیرساختهای غیرنظامی آن است؛ ترامپ و پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، چند بار از یک پیروزی ساختگی استقبال کردهاند؟ ترامپ این هفته ادعا کرد که پیروزی بزرگی به دست آورده است، اما هیچکس حرف وی را باور نمیکند، حتی با وجود اینکه هزینههای عظیم انسانی و اقتصادی حماقت وی در نظر گرفته شود، جهانی که نظارهگر است، ناتوانی آمریکا را به سخره میگیرد.
به گزارش گاردین، کنترل تنگه هرمز که به دلیل جنگطلبی ترامپ بسته شده بود، اکنون هدف محدود و دستنیافتنی کاخ سفید است؛ اهداف جنگی ادعایی آمریکا و رژیم صهیونیستی کمتر از همیشه قابل دستیابی هستند.
اشتباه ترامپ در شروع بیملاحظه جنگی که نمیتواند آن را تمام کند، پذیرفته نخواهد شد؛ وی ترجیح میدهد غیرنظامیان و نیروهای آمریکایی را در معرض یک جنگ فرسایشی همیشگی و غیرقابل برد قرار دهد، به اقتصاد جهانی آسیب برساند، کشورهای در حال توسعه را در معرض قحطی ویرانگر قرار دهد، قوانین بینالمللی را زیر پا بگذارد و چشمانداز انتخاباتی حزب جمهوریخواه خود را خراب کند، به جای اینکه بپذیرد که اشتباه کرده و از طریق مذاکرات صلح متوقفشده به دنبال یک توافق دیپلماتیک باشد.
عشقِ به خودِ ترامپ، دشمن شماره یک جهانی است؛ وی دلیل اصلی تشدید دوباره و غیرقابل کنترل این جنگ است؛ وی یک سلاح کشتار جمعی تکنفره است.
- بیشتر بخوانید:
- نگاه حقوقی به لفاظیهای تهدیدآمیز در ادبیات دیپلماتیک
- جنایت جنگی آمریکا علیه زنان و کودکان ایران: سند دیگری بر دروغین بودن شعارهای حقوق بشری
در اینجا یک الگوی آشنا وجود دارد. ترامپ بدون مشورت با کنگره، متحدان یا مردم آمریکا وارد جنگ شد؛ وی هیچ برنامه یا استراتژی بلندمدت روشنی نداشت و تضمینهای نادرست پیروزی سریع از نخستوزیر به همان اندازه نادرست رژیم صهیونیستی را پذیرفت؛ جهل عمیق وی از خطرات نظامی و منطقهای با ارزیابیهای کارشناسی که ظاهرا نادیده گرفته بود، مختل نشد؛ شگفتآور است که ترامپ انتظار داشت ایران قبل از بستن تنگه تسلیم شود و از اقدامها و پاسخهای تلافیجویانه آن علیه پایگاههای آمریکا در کشورهای خلیج فارس شوکه شد؛ هیچکس دیگری اینطور نبود؛ حالا وی کاملا در حال غرق شدن است.
همین تکبر و بیمسئولیتی، طرح صلح ۲۰ مادهای غزه در سال گذشته را مشخص میکرد؛ هیچ یک از عناصر کلیدی ازجمله بازسازی، یک نیروی تثبیتکننده بینالمللی، غیرنظامیسازی پیشرفتی نداشتهاند و ترامپ تقریبا علاقه خود را از دست داده است؛ مقاومت فلسطین خلع سلاح نشده است، نظامیان رژیم صهیونیستی از عقبنشینی از این منطقه خودداری میکنند، کمکهای بشردوستانه همچنان مختل شده و بیش از هزار فلسطینی از زمان «آتشبس» اکتبر شهید شدهاند؛ بدون هیچ راهحل سیاسی، غزه در وضعیت برزخی نه صلح و نه جنگ قرار دارد؛ انتقاد مشابهی در مورد مداخلههای بیفایده ترامپ در جنگ اوکراین نیز وجود دارد.
ترامپ که قادر به رهایی از مخمصه جنگ علیه ایران نیست، در حال دست و پا زدن است؛ در قلب تشدید تنشهای این هفته، «یادداشت تفاهم» ژوئن قرار دارد که ظاهرا درگیری را به مدت ۶۰ روز تا زمان مذاکرات اساسی متوقف میکرد؛ ترامپ این یادداشت تفاهم را بهعنوان یک پیروزی شخصی تحسین کرد، اما مانند بسیاری از توافقهایش، این یادداشت تفاهم نیز به طرز مهلکی ناقص است؛ به نظر میرسید بند پنجم آن، کنترل بالفعل ایران بر تنگه هرمز را مشروعیت میبخشد؛ ترامپ که به دنبال راهی برای خروج از این مخمصه بود، با آن موافقت کرد؛ اکنون، با آشکارتر شدن پیامدهای آن، وی حرف دیگری میزند؛ جای تعجب نیست که تهران به ترامپ اعتماد ندارد؛ چه کسی دارد؟
خسارت ناشی از شکست مفتضحانه ترامپ در قبال ایران در حال حاضر بیحد و حصر به نظر میرسد؛ این نمایشی است که جهان به ندرت شاهد آن بوده است؛ وی مانند یک الکلی که با این باور که این بار نتیجه متفاوت خواهد بود، مشروب میخورد، ترامپ بمباران روزانه را از سر گرفته است، حتی اگر تمام حملههای قبلی نتوانستهاند اثر مطلوب را ایجاد کنند؛ هر چه وی بیشتر بمباران کند، درگیریها بیشتر تشدید میشود و گسترش مییابد.
کاملا مشخص است ترامپ که قول داده عوارض دریایی در تنگه اعمال کند و سپس ظرف ۲۴ ساعت از موضع خود عقبنشینی کند، حملههایی به زیرساختهای غیرنظامی را که میتواند به منزله جنایتهای جنگی باشد، نظارت کند و با چشمانداز اقتصادی وخیم محاصره دریای سرخ روبهرو شود، هیچ ایدهای ندارد که چگونه از این باتلاق عمیقتر فرار کند؛ متحدان اروپایی با نگرانی نگاه میکنند، بازارهای جهانی وحشت میکنند و قیمت نفت دوباره افزایش مییابد؛ اعتبار و نفوذ آمریکا در جهان با هر موشکی که شلیک میشود، کاهش مییابد؛ وقتی کسی به شما احترام نمیگذارد، ابرقدرت بودن سخت است.
چه کسی جلوی ترامپ را خواهد گرفت؟ کنگره به او گفته است که جنگ را متوقف کند یا مجوز رسمی بگیرد؛ وی آن را نادیده میگیرد؛ نظرسنجیها نشان میدهد که بیشتر آمریکاییها مخالف کل این آشفتگی ۱۰۰ میلیارد دلاری و تورمزا هستند، اما ترامپ حاضر به گوش دادن نیست؛ متحدان وحشتزده، پس از زخمهایشان پس از یک زخم زبان دیگر در اجلاس ناتو در آنکارا، از ترس پارگی دائمی، جرات نمیکنند وی را متوقف کنند؛ پاپ لئو تمام تلاش شجاعانه خود را میکند.
معمای ترامپ در نهایت مسئلهای است که مردم آمریکا باید آن را حل کنند؛ آنها وی را انتخاب کردندو جهان را با این هیولای خطرناک زین کردند؛ آنها هستند که در نهایت ممکن است بیشترین هزینه را برای غارتگریهای وی بپردازند.
انتهای پیام/
