رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس، با اشاره به افزایش ۴۰۰ تا ۵۰۰ درصدی قیمت برخی داروها، گفت: پرداخت از جیب بیماران بابت هزینههای دارو به ۷۵ درصد رسیده است.
به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از خانه ملت، حسینعلی شهریاری اظهار داشت: قیمت برخی داروها ۴۰۰ تا ۵۰۰ درصد افزایش پیدا کرده و برخی دیگر نیز با افزایش ۱۰۰ تا ۲۰۰ درصدی مواجه شده اند و طبیعی است که بیمه با منابع محدود خود توان پوشش چنین افزایش قیمت هایی را نداشته باشد.
وی افزود: صندوق بیماران خاص و صعب العلاج نیز با توجه به افزایش بسیار بالای هزینه های درمان، منابع کافی برای پوشش همه این هزینه ها ندارد و از سوی دیگر، تعداد زیادی از بیماری ها به لحاظ اسمی در فهرست بیماری های خاص و صعب العلاج قرار گرفته اند اما منابع متناسب با این افزایش تعهدات پیش بینی نشده است.
شهریاری یادآور شد: در این زمینه نوعی ناهماهنگی میان تصمیم گیران و دستگاه های مسئول از شورای عالی بیمه گرفته تا وزارت بهداشت، معاونت های مرتبط با درمان و بیمه، سازمان تامین اجتماعی و سایر بیمه ها وجود دارد و در بسیاری از موارد نیز بیمه های تکمیلی وارد پوشش هزینه ها نمی شوند و بیمار ناچار است از بیمه پایه و سپس منابع صندوق بیماران خاص و صعب العلاج استفاده کند که طبیعتا منابع صندوق نیز تکافوی همه هزینه ها را نمی دهد.
وی در پاسخ به این پرسش که با توجه به اینکه بیمه ها می گویند منابع کافی برای پرداخت مطالبات وزارت بهداشت ندارند و از سوی دیگر وزارت بهداشت نیز با محدودیت منابع مواجه است، چه باید کرد، گفت: مجلس باید نظارت جدی داشته باشد و در فصل بودجه، منابع واقعی مورد نیاز حوزه سلامت را تصویب کند؛ سال گذشته تمام دست اندرکاران بودجه اعلام کردند که سازمان بیمه سلامت به ۱۸۵ همت منابع نیاز دارد و حتی مسئولان سازمان برنامه و بودجه نیز این رقم را مطرح کرده بودند اما آنچه در نهایت در لایحه بودجه آمد و در مجلس نیز تصویب شد، حداکثر ۹۲ همت بود یعنی حدود ۵۰ درصد منابعی که خودشان پیش بینی کرده بودند و به نسبت واقعی هم بود، تحقق پیدا نکرد.
رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس تصریح کرد: وقتی منابع مورد نیاز تامین نشود طبیعی است که مردم با مشکل مواجه شوند، وزارت بهداشت نتواند امکانات و تجهیزات لازم را برای بیماران در بیمارستان های دولتی فراهم کند و سطح رضایتمندی مردم کاهش پیدا کند.
شهریاری تاکید کرد: واقعا مقصر این وضعیت همکاران ما در دانشگاه های علوم پزشکی یا وزارت بهداشت نیستند؛ با توجه به افزایش هزینه ها و تورم، اگر منابع کافی در اختیار آنها قرار نگیرد، نمی توانند خدماتی را که موجب رضایتمندی مردم می شود ارائه دهند و این یک سیکل معیوب است که باید برای آن چاره اندیشی شود.
