اروپاییها با وجود مخالفت و ناسازگاری سیاسی با دونالد ترامپ، رویکرد سختگیرانه او در کنترل مرزها و برخورد با مهاجران را الگوی خود قرار دادهاند.
نشریه هیل در مقالهای با عنوان «اروپاییها با ترامپ میانهای ندارند، اما از سیاستهای مهاجرتی او حمایت میکنند»، قاره اروپا شاهد یک تحول و چرخش گفتمانی عمیق است؛ تحولی که فراتر از مناقشههای جناحی، بهطور مستقیم بر حقوق بنیادین مهاجران و پناهجویان تاثیر میگذارد.
بررسی دقیق محتوای این منبع نشان میدهد که چگونه رویکردهای سختگیرانه مرزی که زمانی مورد انتقاد قرار میگرفتند، اکنون در حال تبدیل شدن به رویه استاندارد در سیاستگذاریهای اروپایی هستند.
براساس این گزارش، در مرکز این تحولات، یک چالش اساسی با حق پناهندگی و تعهدهای بینالمللی مرتبط با آن قرار دارد.
براساس قوانین بینالمللی حقوق بشر، هر فردی که از جنگ یا تعقیب میگریزد، از حق درخواست پناهندگی و همچنین اصل عدم اخراج اجباری یا همان عدم ارجاع به مخاطره بهرهمند است.
با این حال، کارشناسان تاکید میکنند که گرایش عمومی و تصمیمگیریهای سیاسی در اتحادیه اروپا بهشدت به سمت تدابیر بازدارنده، بازداشتهای پیشگیرانه و تسریع در فرآیندهای اخراج تغییر مسیر داده است. این تغیییر زاویه دید، حق دسترسی به پناهندگی عادلانه را بهعنوان یک حق انسانی اولیه تحت تاثیر قرار میدهد.
نکته دیگری که در بررسی این منبع برجسته میشود، مسئله برونسپاری کنترلهای مرزی و پیامدهای مستقیم آن بر کرامت انسانی است. استقبال روزافزون از ایدههایی مانند ایجاد مراکز بازداشت و بررسی پروندهها در کشورهای ثالث خارج از محدوده جغرافیایی اتحادیه اروپا، از نگرشی ناشی میشود که کنترل مرزها را بر رفاه انسانی مقدم میشمارد.
فعالان حقوق بشر و نهادهای بینالمللی همواره هشدار دادهاند که اینگونه طرحها ممکن است به کاهش نظارتهای حقوقی، طولانیتر شدن دوران بلاتکلیفی و بازداشت پناهجویان در شرایط نامناسب در اردوگاههای برونمرزی منجر شود، جایی که دسترسی به وکلا و نهادهای حمایتی به شدت محدود است.
علاوه بر این، تحلیل منبع بر پدیدهای تحت عنوان عادیسازی رویکردهای سختگیرانه در چارچوبهای قانونی اشاره دارد. ابزارها و مقرراتی که در گذشته «مغایر با ارزشهای حقوق بشری و رویکردهای انساندوستانه» تلقی میشدند، اکنون به بخش اصلی سیاستهای پذیرفتهشده در بدنه حاکمیتی و گروههای سیاسی میانهرو در اروپا تبدیل شدهاند. این تغییر به معنای آن است که مفاهیم اولیه حقوق بشر در موضوع مهاجرت، به تدریج جای خود را به اولویتهای امنیتی و سختگیریهای ساختاری دادهاند و مرز میان قوانین حمایتی و اقدامات بازدارنده کمرنگتر از همیشه شده است.
در بُعد دیگر، فشار بر رویههای عادلانه دادرسی یا همان طی مراحل قانونی شایسته برای جویندگان پناهندگی قابل مشاهده است.
کارشناسان میگویند که تاکید بر اخراجهای سریع و گسترده میتواند سازوکارهای ارزیابی فردی پروندهها را تضعیف کند. زمانی که سرعت در اخراج پناهجویان بر بررسی دقیق ادعاهای آنان ترجیح داده شود، خطر خطاهای قضایی و بازگرداندن افرادی که زندگیشان در کشور مبدا در خطر است بهطور چشمگیری افزایش مییابد؛ موضوعی که نقض صریح آئیننامههای بینالمللی حمایت از آسیبپذیران به شمار میرود.
در نهایت، جمعبندی متن براساس منبع مورد نظر نشان میدهد که هرچند جوامع و سران اروپایی ممکن است از نظر سیاسی با شخصیت ترامپ همراه نباشند، اما در عمل چارچوبهای سختگیرانه مرزی و محدودکننده حقوق مهاجران را نهادینه کردهاند. این روند حاکی از آن است که مباحث مربوط به حقوق مهاجران و پناهجویان در اروپا وارد مرحله جدیدی شده است؛ مرحلهای که در آن ارزشهای سنتی انساندوستانه در برابر ضوابط مرزی و فشارهای سیاسی محلی عقبنشینی میکنند.
انتهای پیام/
