نگاهی به تاریخچه بازداشتگاههای مهاجرتی در آمریکا بهعنوان مراکزی الگوبرداریشده از اردوگاههای کار اجباری این کشور در جریان جنگ جهانی دوم، نشان میدهند که مهاجران در واکنش به شرایط غیرانسانی این مراکز و برای دست یافتن به حقوق اولیه خود دست به اعتصاب غذاهایی میزنند که دولت آمریکا آنها را پنهان میکند.
مهاجران آزادشده از بازداشتگاههای مهاجرتی در آمریکا از تشدید اعتراضها در این مراکز اداره مهاجرت و گمرک ICE خبر میدهند؛ این در حالی است که این اعتراضها کمتر مورد توجه قرار میگیرند.
به گزارش تروت اوت، بازداشتگاههای مهاجرتی در سراسر آمریکا در سالهای اخیر و به موازات تشدید سیاستهای ضد مهاجرتی شاهد شکلگیری موجی از اعتراضها بودهاند؛ با وجود این، فقط تعداد اندکی از آنها در دوره دوم دولت دونالد ترامپ، مورد توجه قرار گرفتهاند.
یک کارشناس در زمینه حقوق مهاجران که با سازمان همکاری کالیفرنیا برای عدالت مهاجران کار میکند، گفت که اعتراضها همیشه در داخل بازداشتگاهها و زندانهای مهاجرتی اتفاق میافتد؛ این مراکز از زمان تاسیس خود محل مقاومت بودهاند و یکی از نخستین اعتراضهای ثبتشده در سال ۱۹۸۵ در بازداشتگاه ال سنترو در کالیفرنیا رخ داده است.
جسیکا اورداز، مورخ و استادیار مطالعات قومی در دانشگاه کلرادو بولدر، گفت: سابقه و تاریخچه بسیار طولانی از مقاومت افراد زندانی بهعنوان نوعی بقا و تا حد زیادی بهعنوان نوعی فعالیت سیاسی پس از زندانی شدن، وجود دارد و گاهی اوقات آنها با افراد بیرون از زندان در همبستگی همکاری میکنند، اما همچنان انگیزه زیادی از افراد درون خود دارند.
اعتراضهای کمتر مستندشده
استادیار مطالعات قومی دانشگاه کلرادو آمریکا، گفت که وقتی شروع به تحقیق در مورد بازداشتگاه ال سنترو که در دهه ۱۹۴۰ ساخته و در سال ۲۰۱۴ تعطیل شد، کرد، سعی نداشت نمونههایی از اعتراضها یا مقاومت را بررسی کند، اما این داستانی بود که وی در نهایت به آن دست یافت.
وی شروع به تحقیق در مورد اعتصاب غذا در ال سنترو کرد که در سال ۱۹۸۵ با حدود ۳۰۰ شرکتکننده اتفاق افتاد؛ این اعتراض پس از کاهش تعداد اعتصابکنندگان در طول چند روز پایان یافت و نگهبانان با تجهیزات ضد شورش وارد شدند، معترضان باقیمانده را به زور جابجا کردند و به اجبار به آنها غذا دادند.
با وجود این، وقتی اورداز با مردم در مورد آن حادثه مصاحبه میکرد، آنها اعتراضهای دیگری را که در داخل مرکز اتفاق افتاده بود، مطرح میکردند؛ وی پس از آن که متوجه شد که تعداد اعتراضهای رخداده بسیار بیشتر از چیزی است که ثبت شده است، گفت: ما هرگز در مورد همه چیزهایی که در داخل اتفاق میافتد چیزی نمیشنویم و اعتراضهای زیادی وجود دارد، گاهی اوقات حتی روزانه، فقط برای اینکه مردم مایحتاج اولیه خود را تهیه کنند؛ من تعداد را نمیدانم، اما باید بگویم که بهطور کلی الگویی از آنها را دیدهام که خیلی مکرر اتفاق میافتند؛ مگر اینکه صدها و صدها مورد باشد.
با وجود تعداد زیاد افراد زندانی که در این ماجرا دخیل هستند، رسانهها به این موضوع توجه نمیکنند.
مدیر ارتباطات در سازمان همکاری کالیفرنیا برای عدالت مهاجران که با مهاجران در بازداشت ارتباط برقرار میکند تا از پروندههای آنها حمایت و سوءاستفادهها را مستند کند، همواره درباره اعتراضهایی که در داخل زندانهای مهاجرتی در کالیفرنیا رخ میدهد، میشنود.
وی تخمین زد که از زمان شروع دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ، صدها اعتراض در داخل زندانها رخ داده است؛ مدیر ارتباطات سازمان همکاری کالیفرنیا گفت: بیشتر این اعتراضها تحصن، تشکلهای مردمی و اعتصاب غذا هستند، اما فقط در صورتی پوشش داده میشوند که صدها نفر در آنها شرکت کنند، در حالی که اعتراضهای کوچکتر اغلب بهطور نامحسوس اتفاق میافتند؛ ما هرگز از همه چیزهایی که در داخل اتفاق میافتد، خبر نداریم و اعتراضهای زیادی، گاهی اوقات حتی روزانه، فقط برای اینکه مردم بتوانند مایحتاج اولیه خود را دریافت کنند، ادامه دارد.
سازمان همکاری کالیفرنیا برای عدالت مهاجران، اعتصاب غذا را حتی اگر فقط یک نفر درگیر باشد، حساب میکند؛ این سازمان دهها مورد اعتراض را در مراکز بازداشت کالیفرنیا در طول ۳ ماه نخست سال ۲۰۲۶ ثبت کرده است.
مدیر ارتباطات در سازمان همکاری کالیفرنیا گفت: این را در تعداد مراکز بازداشت ضرب کنید، خیلی زیاد خواهد شد.
- بیشتر بخوانید:
- افزایش شمار مرگومیر مهاجران در بازداشتگاههای مهاجرتی آمریکا
- روایتی مستند از شباهت شرایط بازداشتگاههای آمریکایی با زندانهای رژیم صهیونیستی
مبارزه برای نیازهای اساسی
مدیر ارتباطات در سازمان همکاری کالیفرنیا گفت که اغلب مهاجران زندانی از این اعتراضها برای تامین نیازهای بسیار اساسی مانند دارو، غذای مناسب، مراقبت پزشکی، کمک به پروندههایشان یا راههایی برای مقابله با گرمای شدید استفاده میکنند.
اورداز در مطالعات خود در مورد اعتراضهای در دهههای گذشته، الگوهای مشابهی را مشاهده کرده است؛ وی گفت: این همان داستانی است که دهه به دهه از نظر بدرفتاری و سوءاستفاده در داخل اتفاق میافتد.
وقتی یکی از سازماندهندگان سازمان Tsuru for Solidarity، یک سازمان ژاپنی-آمریکایی متشکل از بازماندگان اردوگاههای کار اجباری آمریکا در طول جنگ جهانی دوم و فرزندان آنها، درباره کودکانی که در ژانویه در بازداشتگاه دیلی اعتراض میکردند، شنید، به اعتصاب غذای سال ۲۰۱۵ به هدایت مادران در دیلی قبل از تعطیلی اولیه مرکز فکر کرد؛ این اقدام با تسورو و دیگر سازمانها بهعنوان بخشی از ائتلافی برای پایان دادن به بازداشت خانوادگی هماهنگ شده بود که در نهایت در سال ۲۰۲۱ به پیروزی موقت دست یافت.
در آن زمان، ائتلاف همچنین اقدامهای داخلی و خارجی دیگری را سازماندهی کرد، ازجمله کارزار برای آزادی خانوادههای هائیتیایی که در سال ۲۰۲۰ در بازداشتگاه شهرستان برکس بازداشت شده بودند؛ این بازداشتگاه در سال ۲۰۲۳ تعطیل شد.
مقاومت در داخل زندانهای مهاجرتی آمریکا گسترده است.
انتهای پیام/
