رنج و اندوه کودکان مهاجر هم‌زمان با تشدید بازداشت‌های مهاجرتی در آمریکا و از هم پاشیده شدن خانواده‌ها بر اثر رویکرد اخراج، افزایش یافته است.
از زمان آغاز دومین دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ در ژانویه ۲۰۲۵، بیش از ۵۴۰ هزار نفر در چارچوب سیاست‌های ضد مهاجرتی از این کشور اخراج شده‌اند.
به گزارش دیده‌بان حقوق بشر، تابستان ۲۰۲۶ شاهد افزایش شدید بازداشت‌ها توسط اداره مهاجرت و گمرک آمریکا ICE بود؛ به‌ویژه بازداشت افرادی که شهروند آمریکا نبودند و سابقه کیفری هم نداشتند؛ این اقدام‌های اجرایی مربوط به قوانین مهاجرت، تاثیر‌های ویرانگری نه‌تنها بر کسانی که بازداشت یا مجبور به ترک کشور شدند، بلکه بر کودکانی که در کشور باقی ماندند، داشته است.
ترزا، زن ۳۰ ساله اهل گواتمالا، در ماه ژوئن برای رفتن به محل کارش از خانه خارج شده بود که پلیس ایالت آلاباما خودروی آن‌ها را متوقف و درباره وضعیت اقامتی‌اش از او پرس‌وجو کرد؛ ترزا که در آن زمان ۷ سال بود در آمریکا زندگی می‌کرد، گفت که نمی‌داند چرا خودروی آن‌ها متوقف شد.
وی که یک دختر ۱۲ ساله و ۲ پسر ۶ و ۱ ساله دارد، فرصتی برای دیدن فرزندانش پیدا نکرد؛ وی به‌صورت مستقیم به زندان منتقل شد و شب را آنجا گذراند تا اینکه ماموران فدرال مهاجرت سر رسیدند و ترزا را به بازداشتگاه مهاجرتی منتقل کردند: ابتدا به بیرمنگام، سپس به تاسکالوسا و بعد به ایالت لوئیزیانا.
در طول این مسیر، ماموران مهاجرت ترزا را در برابر انتخابی دشوار و عملا غیرممکن قرار دادند: یا فرزندانش را با خود ببرد و آن‌ها را نیز با بازداشت و احتمالا اخراج از کشور مواجه کند یا آن‌ها را نزد پدرشان باقی بگذارد.
وی گفت: به فکر بردن فرزندانم بودم، اما دخترم ۳ بار عمل جراحی شده و سال آینده هم به یک عمل دیگر نیاز دارد؛ پسر ۶ ساله من تحت درمان گفتاردرمانی قرار دارد؛ خدماتی که دسترسی به آن در گواتمالا دشوارتر خواهد بود.
با اینکه ترزا به بردن کوچک‌ترین فرزندش به گواتمالا فکر کرده بود، اما تصمیم گرفت که فرزندانش در آمریکا بمانند.
وی ماجرای مواجهه شتاب‌زده با قاضی و درخواست برای امضای اوراقی مبنی بر پذیرش خروج داوطلبانه از کشور را شرح داد.
دیده‌بان حقوق بشر درست پس از فرود هواپیمای حامل افراد اخراج‌شده، با ترزا در گواتمالا دیدار کرد؛ وی که بسیار خسته بود، در آلونکی با دیوار‌های آلومینیومی در حاشیه باند فرودگاه نشسته بود؛ مکانی که به مرکزی موقت برای پذیرش اخراج‌شدگان از آمریکا تبدیل شده بود؛ کیسه‌های پلاستیکی سفید حاوی وسایل شخصی اخراج‌شدگان که توسط اداره مهاجرت و گمرک جمع‌آوری شده بود، کنار یکی از دیوار‌ها روی هم چیده شده بود.
فرزندان ترزا به‌ویژه فرزند خردسالش در نبودش، دچار پریشانی و اندوه عمیقی شده بودند؛ ترزا گفت: در آن روز‌های نخست پس از بازداشت، کوچک‌ترین فرزندم مدام گریه می‌کرد؛ اصلا لب به غذا نمی‌زد.
ترزا فقط یکی از ده‌ها والدینی است که دیده‌بان حقوق بشر در ماه‌های اخیر و پس از اخراجشان از آمریکا با آن‌ها مصاحبه کرده است؛ آن‌ها بار‌ها از رنج جدایی از خانواده و سختی‌هایی که فرزندانشان در نبودشان متحمل شده‌اند، سخن گفتند.
- بیشتر بخوانید:
- زندگی مهاجران اخراج‌شده در کابوس کشور ثالث امن؛ چرخه جدید نقض حقوق بشر از مبدا آمریکا
- تجارت انسان در پوشش سیاست‌های مهاجرتی؛ رقابت آمریکا و اروپا در بازار سیاه خرید مقصد اخراج
پی‌یر در سال ۲۰۱۹، پس از آنکه یک گروه تبهکار به خانه‌اش در پورتو پرنس حمله کرد و والدینش را به قتل رساند، به همراه همسرش از هائیتی به آمریکا آمد؛ در آمریکا به وی «وضعیت حفاظت موقت» TPS اعطا شد؛ برنامه‌ای که از افراد در برابر اخراج به کشور‌هایی که به دلیل شرایط خطرناک تعیین شده‌اند، محافظت می‌کند.
پی‌یر در فلوریدا زندگی می‌کرد و در هتلی مشغول کار بود؛ پسرش که اکنون ۵ سال دارد، در آمریکا متولد شده و به مدرسه می‌رود.
شهروندان هائیتی ساکن آمریکا از سال ۲۰۱۰، به دلیل بحران‌های بشردوستانه و خشونت‌های مداوم و متغیر، تحت حمایت برنامه TPS قرار داشتند؛ سال گذشته، دولت ترامپ اقدام‌هایی را برای پایان دادن به TPS برای هائیتیایی‌ها آغاز کرد و در اواخر ژوئن ۲۰۲۶، پس از یک روند طولانی دادرسی، دیوان عالی آمریکا اجازه داد که این طرح لغو حمایت، اجرایی شود.
در ماه مه (اردیبهشت)، یک ماه پیش از آن که پرونده دیوان عالی به نتیجه برسد، ماموران اداره مهاجرت و گمرک پی‌یر را در جریان یک بازرسی معمول بازداشت کردند.
وی گفت: من رفتم، چون همیشه مقررات اداره مهاجرت را رعایت کرده بودم؛ فکر می‌کردم چند برگه امضا می‌کنم و به خانه و نزد خانواده‌ام برمی‌گردم، اما من را بازداشت کردند؛ مقام‌های مهاجرت گفتند که اعتبار مجوز کارش مربوط به وضعیت حفاظت موقت منقضی شده است، اما من به‌موقع برای تمدید آن اقدام کرده، بودم، اما هنوز پاسخی دریافت نکرده بودم.
پی‌یر به مدت ۲ ماه در ۲ بازداشتگاه مختلف مهاجرتی که هر ۲ در فلوریدا قرار داشتند، نگهداری شد؛ ازجمله مرکز پردازش خدمات کروم نورث که سازمان دیده‌بان حقوق بشر در گزارشی که سال گذشته منتشر کرد، موارد متعددی از رفتار بی‌رحمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز در آن را مستند کرده بود.
گزارش نظارتی اخیر دفتر بازرس کل وزارت امنیت داخلی آمریکا DHS نشان داد که مرکز کروم در رعایت استاندارد‌های این وزارتخانه ازجمله در زمینه‌های مراقبت‌های پزشکی، ایمنی مواد غذایی و استفاده از زورکوتاهی کرده است.
پی‌یر پس از نزدیک به ۳ ماه بازداشت، در آواخر آگوست (اوایل شهریور) به هائیتی اخراج شد.
وی یکی از صد‌ها تبعه هائیتی است که مقام‌های آمریکا آن‌ها را به کشورشان بازگردانده‌اند؛ جایی که آن‌ها با تهدید جانی و امنیتی مواجه‌اند و از حمایت ناچیز یا هیچ‌گونه حمایتی برخوردار نیستند.
همسر و پسر وی همچنان در فلوریدا ساکن هستند.
پی‌یر گفت: من کار می‌کردم تا پسرم بتواند بدون ترس، خشونت و بلاتکلیفی‌ای که من در هائیتی تجربه کرده بودم، بزرگ شود؛ فرصت پیدا نکردم پسرم را در آغوش بگیرم؛ همسرم اکنون در پرداخت اجاره‌خانه و قبوض و همچنین نگهداری از فرزندمان تنها مانده است؛ وی به من گفت که پسرمان هنوز منتظر من است و می‌پرسد آیا وقتی از مدرسه به خانه برمی‌گردد، آنجا خواهم بود یا نه.
سیسیلیا، یک متخصص اطفال در یک مرکز درمانی در لس‌آنجلس فعالیت می‌کند و به خانواده‌های مهاجر خدمات پزشکی ارائه می‌دهد، خودش از خانواده‌ای مهاجر است.
وی در سال‌های اخیر، کودکانی را درمان کرده است که پس از دستگیری، بازداشت یا اخراج عزیزانشان دچار آسیب‌های روانی (تروما) شده‌اند؛ وی گفت: تاکنون ۲ یا ۳ نوجوان را دیده‌ام که دچار آسیب‌های جدی در حوزه سلامت روان شده‌اند.
این متخصص اطفال به مورد نوجوانی ۱۵ ساله اشاره کرد که به دلیل جدا شدن از والدینش، مقدار زیادی دارو مصرف کرده بود تا به زندگی خود پایان دهد.
تحقیقات حوزه بهداشت عمومی نشان داده است که جدایی اعضای خانواده یا حتی ترس از آن می‌تواند پیامد‌های گسترده‌ای برای کودکان داشته باشد و منجر به استرس، اضطراب، افسردگی، اختلالات خواب و تغییرات رفتاری شود.
سیسیلیا بر پیامد‌های احتمالی و بلندمدت تجربیات آسیب‌زا در دوران کودکی تاکید کرد.
وی توضیح داد: ما می‌دانیم که این وضعیت در آینده می‌تواند به بیماری‌های مزمن و افزایش خطر ابتلا به دیگر عارضه‌های مزمن منجر شود؛ این مسئله‌ای نیست که تنها در حال حاضر شاهد آن باشیم، بلکه اثرات آن تا ۱۰ یا ۲۰ سال دیگر نیز باقی خواهد ماند؛ این کودکان آن دوران را به خاطر خواهند سپرد.
سیسیلیا نسبت به وضعیت یکی از بیماران خردسال خود که شهروند آمریکا است و از بیماری قلبی جدی رنج می‌برد، ابراز نگرانی کرد و گفت: وضعیت جسمانی این بیمار بسیار شکننده است؛ وی به دلیل مشکلات قلبی، یک‌درمیان هر ماه در بخش مراقبت‌های ویژه بستری می‌شود؛ سال‌هاست که او مدام زیر تیغ جراحی می‌رود و می‌آید.
خواهر یا برادر بزرگ‌تر این بیمار توسط ماموران اداره مهاجرت و گمرک بازداشت، برای چندین ماه زندانی و سپس در اواخر سال ۲۰۲۵ اخراج شد؛ امری که باعث شد مادر کودک به تنها مراقب وی تبدیل شود.
مادر وی که سخت نگران و هراسان است، اکنون به فکر بازگشت به کشورش به همراه فرزند بیمار خود افتاده است؛ تصمیمی که سیسیلیا بابت آن نگرانی‌هایی دارد.
سیسیلیا با دشواری انتخابی که برخی والدین با آن رو‌به‌رو هستند، همدلی کرد: چگونه می‌توان میان نیاز به این‌همه دارو یا اقدام‌های درمانی خاص و احتمال بازگشت به جایی که امکان تامین آن‌ها را ندارد، تعادل برقرار کرد؟ این مسئله بسیاری از والدین را دچار تردید و دودلی کرده و آن‌ها را ترسانده است.
جرمایا سی در ماه آگوست، به کشورش گواتمالا اخراج شد؛ وی گفت که در فلوریدا متوقف و سپس به اتهام رانندگی بدون گواهینامه بازداشت شد و به‌سرعت تحت بازداشت اداره مهاجرت و گمرک قرار گرفت.
جرمایا نگران تامین معاش خانواده‌اش بود، چرا که دیگر درآمدی از شغل کارگری ساختمانی نداشت؛ همسرش به‌تنهایی قادر به تامین مخارج خانواده نبود؛ آن‌ها ۳ فرزند داشتند.
از زمانی که جرمایا از زندگی دخترش غایب شده، کودک در خوابیدن مشکل پیدا کرده است؛ دخترش حدود ۳ کیلوگرم وزن کم کرده و همچنان اغلب از غذا خوردن امتناع می‌کند.
انتهای پیام/
